Inleiding.
Op 26 januari zal in de
gemeente raad van Eindhoven de huidige 10% maatregel ter discussie worden
gesteld. Deze maatregel geeft aan dat er in iedere straat maximaal 10% van de
woonhuizen mag worden gebruikt voor kamerverhuur aan bijvoorbeeld studenten of
andere jonge huisvestingzoekers. Wij als belangenbehartiger van de Eindhovense
studenten willen dat deze regel wordt afgeschaft. De reden daarvan kan je lezen
in de volgende paragraaf.
Argumenten voor afschaffing.
Wij zijn van mening dat de
regel moet worden afgeschaft, met als redenen:
1.
De maatregel is discrimenerend
2. De maatregel bestrijdt niet de overlast
die zij beoogt te bestrijden
3. Spreiding van studenten kan op een
betere manier plaatsvinden dan door deze maaregel.
4. De maatregel leidt tot hachelijke en
gevaarlijke situaties
5.
De maatregel leidt tot kamernood
Ad 1. De 10%-maatregel is juridisch gedekt door niet te
spreken van studentenhuizen, maar van onttrekking aan de woonfunctie en
studentenhuizen te beschouwen als kamerverhuurbedrijven. Echter in alle
discussies in de gemeentepolitiek wordt duidelijk gesproken over “maximaal 10 %
studentenhuizen in een straat”. Het feit dat woongebieden waar meer dan
10 % van de panden aan de woonfunctie onttrokken wordt door advocatenkantoren,
adviesbureaus en dergelijke hier ook onder vallen, wordt dan gemakshalve
vergeten. “Studentenhuizen” hebben overigens wel degelijk een woonfunctie,
waarom anders moet men zich op het adres inschrijven bij de gemeente?
Er is rechtsongelijkheid
ontstaan tussen studenten en andere inwoners van Eindhoven. In plaats van ons
als individuele burgers te behandelen worden studenten worden over één kam
geschoren en wel die van een onwenselijke groep overlastveroorzakers. Er wordt
voorbijgegaan aan feit dat deze studenten individuele inwoners van
Eindhoven zijn die ook overlast kunnen
ondervinden van andere inwoners van Eindhoven.
Ad 2. De 10%-maatregel beoogt het tegen gaan van
geluidsoverlast en overlast door verwaarlozing van panden. Klachten uit de
buurt over een overlastveroorzakend studenthuis, kan er toe leiden dat bewoners
van andere studentenhuizen in de straat
op straat gezet worden en de overlastveroorzakers hun gang kunnen
blijven gaan. Dit omdat de panden zonder kamerverhuurvergunning worden
aangepakt. Dit kunnen andere panden zijn dan die waar de overlast vandaan komt.
Andere kamerwoners worden dan op straat gezet dan diegene(n) die de
overlast veroorzaken. Deze studenten hebben waarschijnlijk dezelfde overlast
ondervonden. Stelt u zich eens voor dat de kinderen van een gezin overlast
veroorzaken voor de buurt en de gemeente de maatregel treft om het gezin met
kinderen dat als laatste in de straat is gaan wonen op straat te
zetten.Ongetwijfeld zult u dat wel als onrechtvaardig en ineffectief
beschouwen.
Het aanpakken van diegenen
de de overlast daadwerkelijk veroorzaken is de enige
juiste aanpak. Er zijn genoeg wettelijk instrumenten om overlastveroorzakers
aan te pakken.
Overlast door verwaarlozing
van panden is niet alleen vervelend voor de buurt, maar ook voor de bewoners
zelf. Er zijn helaas veel malafide kamerverhuurders in Eindhoven en veel
studenten zijn door de kamernood helaas genoodzaakt van hun “diensten” gebruik
te maken. De panden van deze malafide kamerverhuurders worden vaak
verwaarloosd. De bewoners kunnen wel langs juridische wegen onderhoud
afdwingen, maar hebben een zeer kwetsbere positie.
Intimidatie en soms zelfs daadwerkelijk gebruik van geweld tegen
“lastige”huurders door malafide kamerverhuurders komt veelvuldig voor. De
gemeente heeft ook instrumenten om onderhoud af te dwingen of anders onderhoud
op kosten van de igenaar te laten plegen. De gemeente
heeft een sterkere positie dan de bewoners. Door deze instrumenten te
gebruiken, gaat zij niet allen de overlast tegen, maar bewijst zij ook een dienst
aan de bewoners van deze panden.
Ad 3. Een van de doelen van de 10 %-maatregel is het
tegengaan van segregatie door vorming van “enclaves” met studenten in de stad.
Onze positie is wat dat betreft vergelijkbaar met die van onder andere Turkse
en Morokaanse minderheden: weinig kapitaalkrachtig en
door overige inwoners van eindhoven als ongewenste buurtgenoten bechouwd. Gelukkig heeft de gemeente Eindhoven nog niet het
idee opgevat om voor deze groepen ook “quota” per straat in te stellen. Over de (on)wenselijkheid
van segregatie laat ik mij hier niet uit,
maar spreiding van studenten (en andere groepen) kan ook op een ander
manier bereikt worden! Realisering van voldoende huisvestingsmogelijkheden
verspreid over de stad is een vriendelijker en rechtvaardiger middel om
spreiding te realiseren. Dit draagt tevens bij aan de bestrijding van de
kamernood in Eindhoven.
Ad 4. Wanneer de aanvraag van vergunningen voor kamerverhuur mede wordt beoordeeld op het al aanwezige aantal “studentenhuizen”en andere “bedrijven” zullen malafide kamerverhuurders vaak ervoor kiezen geen vergunning aan te vragen. Dat betekent echter niet dat zij de kamers niet toch gaan verhuren. De panden waarvoor geen vergunning wordt aangevraagd kunnen ook niet gecontroleerd worden op brandveiligheid. De kans is groot dat kamerverhuurders die het niet zo nauw nemen met de wet, ook de brandveiligheidsvoorschriften negeren. Hierdoor ontstaan er gevaarlijke situaties voor bewoners die vaak geen andere keus hebben dan te huren van malfide kamerverhuurders, vanwe