Inleiding.

Op 26 januari zal in de gemeente raad van Eindhoven de huidige 10% maatregel ter discussie worden gesteld. Deze maatregel geeft aan dat er in iedere straat maximaal 10% van de woonhuizen mag worden gebruikt voor kamerverhuur aan bijvoorbeeld studenten of andere jonge huisvestingzoekers. Wij als belangenbehartiger van de Eindhovense studenten willen dat deze regel wordt afgeschaft. De reden daarvan kan je lezen in de volgende paragraaf.

Argumenten voor afschaffing.

Wij zijn van mening dat de regel moet worden afgeschaft, met als redenen:

1. De maatregel is discrimenerend

2. De maatregel bestrijdt niet de overlast die zij beoogt te bestrijden

3. Spreiding van studenten kan op een betere manier plaatsvinden dan door deze maaregel.

4. De maatregel leidt tot hachelijke en gevaarlijke situaties

5. De maatregel leidt tot kamernood

Ad 1. De 10%-maatregel is juridisch gedekt door niet te spreken van studentenhuizen, maar van onttrekking aan de woonfunctie en studentenhuizen te beschouwen als kamerverhuurbedrijven. Echter in alle discussies in de gemeentepolitiek wordt duidelijk gesproken over “maximaal 10 % studentenhuizen in een straat”. Het feit dat woongebieden waar meer dan 10 % van de panden aan de woonfunctie onttrokken wordt door advocatenkantoren, adviesbureaus en dergelijke hier ook onder vallen, wordt dan gemakshalve vergeten. “Studentenhuizen” hebben overigens wel degelijk een woonfunctie, waarom anders moet men zich op het adres inschrijven bij de gemeente?

Er is rechtsongelijkheid ontstaan tussen studenten en andere inwoners van Eindhoven. In plaats van ons als individuele burgers te behandelen worden studenten worden over één kam geschoren en wel die van een onwenselijke groep overlastveroorzakers. Er wordt voorbijgegaan aan feit dat deze studenten individuele inwoners van Eindhoven zijn die ook overlast kunnen ondervinden van andere inwoners van Eindhoven.

Ad 2. De 10%-maatregel beoogt het tegen gaan van geluidsoverlast en overlast door verwaarlozing van panden. Klachten uit de buurt over een overlastveroorzakend studenthuis, kan er toe leiden dat bewoners van andere studentenhuizen in de straat op straat gezet worden en de overlastveroorzakers hun gang kunnen blijven gaan. Dit omdat de panden zonder kamerverhuurvergunning worden aangepakt. Dit kunnen andere panden zijn dan die waar de overlast vandaan komt. Andere kamerwoners worden dan op straat gezet dan diegene(n) die de overlast veroorzaken. Deze studenten hebben waarschijnlijk dezelfde overlast ondervonden. Stelt u zich eens voor dat de kinderen van een gezin overlast veroorzaken voor de buurt en de gemeente de maatregel treft om het gezin met kinderen dat als laatste in de straat is gaan wonen op straat te zetten.Ongetwijfeld zult u dat wel als onrechtvaardig en ineffectief beschouwen.

Het aanpakken van diegenen de de overlast daadwerkelijk veroorzaken is de enige juiste aanpak. Er zijn genoeg wettelijk instrumenten om overlastveroorzakers aan te pakken.

Overlast door verwaarlozing van panden is niet alleen vervelend voor de buurt, maar ook voor de bewoners zelf. Er zijn helaas veel malafide kamerverhuurders in Eindhoven en veel studenten zijn door de kamernood helaas genoodzaakt van hun “diensten” gebruik te maken. De panden van deze malafide kamerverhuurders worden vaak verwaarloosd. De bewoners kunnen wel langs juridische wegen onderhoud afdwingen, maar hebben een zeer kwetsbere positie. Intimidatie en soms zelfs daadwerkelijk gebruik van geweld tegen “lastige”huurders door malafide kamerverhuurders komt veelvuldig voor. De gemeente heeft ook instrumenten om onderhoud af te dwingen of anders onderhoud op kosten van de igenaar te laten plegen. De gemeente heeft een sterkere positie dan de bewoners. Door deze instrumenten te gebruiken, gaat zij niet allen de overlast tegen, maar bewijst zij ook een dienst aan de bewoners van deze panden.

Ad 3. Een van de doelen van de 10 %-maatregel is het tegengaan van segregatie door vorming van “enclaves” met studenten in de stad. Onze positie is wat dat betreft vergelijkbaar met die van onder andere Turkse en Morokaanse minderheden: weinig kapitaalkrachtig en door overige inwoners van eindhoven als ongewenste buurtgenoten bechouwd. Gelukkig heeft de gemeente Eindhoven nog niet het idee opgevat om voor deze groepen ook “quota” per straat in te stellen. Over de (on)wenselijkheid van segregatie laat ik mij hier niet uit, maar spreiding van studenten (en andere groepen) kan ook op een ander manier bereikt worden! Realisering van voldoende huisvestingsmogelijkheden verspreid over de stad is een vriendelijker en rechtvaardiger middel om spreiding te realiseren. Dit draagt tevens bij aan de bestrijding van de kamernood in Eindhoven.

Ad 4. Wanneer de aanvraag van vergunningen voor kamerverhuur mede wordt beoordeeld op het al aanwezige aantal “studentenhuizen”en andere “bedrijven” zullen malafide kamerverhuurders vaak ervoor kiezen geen vergunning aan te vragen. Dat betekent echter niet dat zij de kamers niet toch gaan verhuren. De panden waarvoor geen vergunning wordt aangevraagd kunnen ook niet gecontroleerd worden op brandveiligheid. De kans is groot dat kamerverhuurders die het niet zo nauw nemen met de wet, ook de brandveiligheidsvoorschriften negeren. Hierdoor ontstaan er gevaarlijke situaties voor bewoners die vaak geen andere keus hebben dan te huren van malfide kamerverhuurders, vanwe